Voor Paul, de inktvis juli 11, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten, Zuid Afrika.Tags: inktvis, Paul, WK
add a comment
Een gedicht uit de oude doos (+/- 1990)
OCTOPUS
De
inktvis
kent men pas
sinds men hem schrijft
Ver
voorheen
heette hij
wellicht achtpoot
Of een woord dat
een week een
dag meer
bood
Een woord waarmee
een inktvis
weekdier
blijft.
Ruben van Gogh
WK gedicht (4) juli 9, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten, Zuid Afrika.Tags: Gedichten, Generatie, WK
add a comment
Namens het Utrechts Dichtersgilde schreven Chrétien Breukers (1e strofe), Ingmar Heytze (1e volledige versie) en ik (kleine wijzigingen en Ondiep-bijdrage) een gesammt Künstwerk voor het AD-UN, welke gisteren het Utrecht-katern opende.
wesley sneijder: door oefening sterk
Van Basten, Wouters, Vanenburg. Van Hanegem
en Nol de Ruiter. Helden uit een ver verleden.
Utrechters. Of Utrechters van hart. Ze kijken
nu welwillend neer op Wesley Sneijder, die het leed
van vier- en achtenzeventig verzachten moet.
Het wordt een broeierige zondagavond. Ook Ondiep
houdt de adem in. Twee broers als verre secondanten
op de bank. Dit is zijn jaar. Ze weten dat het komt,
die uiterste seconde, dat hij uithaalt, afmaakt en
elk beeldscherm op de wereld vult met zijn gezicht –
hij grijnst: zoals die jochies in Ondiep dat doen,
alsof ze alles kunnen. En zondag gaat het dus gebeuren:
Nederland wordt wereldkampioen. Een jongensdroom.
Een kunstwerk bij de aanvang van dit Rietveldjaar.
Er zit nog grond uit Utrecht tussen Sneijders noppen.
Breukers/Heytze/Van Gogh, namens Het Utrechts Dichtersgilde
WK gedicht (3) juni 28, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten, Zuid Afrika.Tags: Gedichten, WK
add a comment
VAN PERSIE, ROBBEN, HUNTELAAR
Ned-Kam 2-1
De mens was wederom in menigten
Bijeen
Er waren er gevangen in een volk,
Zij keken
Er waren er gevangen in een lichaam,
Zij werden bekeken
Er waren er gevangen in iets
Van een hapering
Tussen volk en lichaam in, zij keken
Naar zichzelf en werden bekeken
Het volk werd tot tweemaal toe één
Lichaam, en de drie
Die ieder hun belichaming hervonden
Maakten samen die twee,
Waarvan de één die het niet deed
Duidelijk een punt had gemaakt
Vond hij, terugkijkend
Op zichzelf
Ruben van Gogh
Steeds minder juni 25, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten.Tags: Generatie
5 comments
STEEDS MINDER
We zijn nog jong, lachen we onderling,
de tijd zal het wel leren, maar onze lach
verwordt tot grimas, eerder een bezweren
dan een bevrijding, steeds vaker
zien we de mooie meisjes van toen terug
als vrouwen die het grijzen noodgedwongen
tot sierraad zijn gaan maken, we doen alsof
ons dat niet deert, zij ons ook niet zien
met onze ingehouden buiken – ons nageslacht
staat al te popelen, opgesteld aan het begin
van een overgang waarvan wij niet weten
of het een afgrond of vlakte zal blijken te zijn,
maar waarboven zich gestaag een wolkendek
aftekent, dichttrekkend en grauw, waaronder
jongens mannen worden en meisjes vrouw,
die steeds minder hebben om naar uit te kijken.
Ruben van Gogh
WK gedicht (2) juni 22, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten.Tags: WK
add a comment
OVERWINNING
Ned-Jpn 1-0
In de afgeschermde ruimte van party-tenten
werd strijd geleverd, hartstochtelijke strijd,
of er iets bewezen moest worden, iedere pass
was een wereldmoment, iedere terugspeelbal
werd bejammerd alsof het een zoon betrof
die nooit meer terugkeren zou van het front,
maar hoe er gevoetbald werd was niet op te maken,
niet uit het voortdurende getoeter rond het veld,
niet uit het gejuich dat aan doodgewone momenten
werd verbonden, enkel de krant wist te vertellen,
de volgende morgen pas, dat er gewonnen was.
Ruben van Gogh
WK gedicht juni 15, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten, Uncategorized.Tags: Gedichten, WK
add a comment
ZONDER MIJ
Ned-Den 2-0
Ook zonder mij werd er gewonnen,
de wereld tolde als een dolle rond
in een op hol geslagen heelal.
De tweede helft was net begonnen,
hoorngeschal klonk van overal
en een doorgedraaide menigte
vergat voor even de verschrikking
van wegtikkende minuten; het eind-
signaal werd juist juichend begroet.
Zo kort duurt nu die onsterfelijkheid:
de laatste ademstoten klinken nog na
en het grote nabeschouwen begint al.
Ruben van Gogh
Die Denen juni 14, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten, Zuid Afrika.Tags: Gedichten
1 comment so far
Onderschat die Denen niet. In 1992, toen een flink aantal Europese landen voor één Europa koos (Europa ’92, was de gevleugelde kreet die dit moest begeleiden), zou Joegoslavië meedoen aan het EK voetbal. Het land viel uit elkaar, voorbode van een bloedige periode en Denemarken mocht de vacante plaats op het EK innemen. Een wildcard met verstrekkende gevolgen, want het land, dat bij referendum overigens tegen Europa ’92 had gekozen, werd Europees kampioen.
Het wereld-optimisme, dat enkele jaren daarvoor met de val van de muur in gang was gezet en muzikaal was begeleid door Lenny Krevitz’s: Let Love Rule, was zo’n beetje ten einde gekomen.
Ik danste wat in de Groningse discotheek Warhol rond, ontmoette een leuke Schotse en raakte die dezelfde avond al weer kwijt – ik wist niet of Europa wel wat voor mij was.
WARHOL
Europa ’92, roep ik
en sla mijn armen om een Schotse schone.
Van alle kanten raast muziek, van trotse veldslagen
elders wordt niet meer vernomen.
Hier botsen jongens, meisjes
met doorlopen ogenblik tegen elkaars flanken,
rookdampen bewegen zich grommend
tussen de verloren zonen.
De Schotse deerne is al weer verdwenen,
weer een mooie dame kwijt. Iemand schreeuwt
en wankelt op zijn benen: We zijn verloren,
verloren in de tijd, lang leven de Denen!
Langs de kant strompelen de gewonden
en wachten tot die ene is gevonden,
want de kou, de kou grijnst aan de ruiten
en iedereen verlangt een overwinning
in de strijd. Bij de uitgang maakt de wachter
een gebaar: Niemand, niemand gaat er
nog naar buiten, hierbinnen
dansen wij alleen nog maar.
Ruben van Gogh
Utrecht went Shanghai juni 1, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten.Tags: Shanghai, World expo
add a comment
Vorige week was ik een aantal dagen in Shanghai in het kader van de Worldexpo. Utrecht presenteerde zich daar als ‘stad van kennis en cultuur’, zodat ik in ‘Utrecht goes Shanghai’ een gezamenlijke show mocht geven in het Dutch Cultural Center met de Holland Baroque Society en de Utrechtse band C’mon & Kypski, visueel ondersteund door studenten van de HKU Kunst, Media & Technologie.
Voor de gelegenheid had ik zes gedichten geschreven, welke zich afspeelden in en rond Utrecht, zoals:
STADHUISFAÇADE
Van voren een samengetrokken façade
aan het water, maar achterlangs
een barokke Spaanse geveldans. Rokers
blazen even uit waar ver voorheen de ganzen
gakten, week na week ter verkoop
bijeengedreven, en bouwvakkers redelijk
recent nog brokken muur uithakten;
de boel hebben verkracht volgens sommigen,
die er de liefde niet van inzien misschien.
De sober levende minnebroeders van weleer
zeiden nog nee en hadden daarbij geen idee
hoe er eeuwen later keer op keer juist ja gezegd
zou worden, door elkaar steeds weer opnieuw
voor eeuwig trouw belovende stellen
- moesten ze daar nu al die gevels voor vellen,
voor dat ene woord van liefde misschien?
Hoe dan ook, de altijd net getrouwde mannen
en vrouwen hebben niets in de gaten
van de aangebrachte mandaten bij
de toegangsdeuren, te druk als zij zijn
in het gelukzalige tellen binnen het bellen-
blaasgebeuren van familie en verwanten,
die aan hunner beider kanten kond staan
te doen van de hoop op het voorkomen
van openbare executieverkoop en het uiteen-
spatten van wat voor dromen dan ook:
die van liefde wel het meest misschien.
Ruben van Gogh
Collegiaal voor Driek mei 29, 2010
Posted by rubenvangogh in Gedichten.add a comment
Driek van Wissen mag dan geen briljante dichter zijn geweest, hij was wel een zeer vaardig dichter en behept met een grote liefde voor taal, die hij mij in de aanloop tot mijn dichtersschap heeft bijgebracht. Daarnaast was hij, zijn gedichten aangaande, een relativist, die zijn eigen gedichten kon aankondigen met woorden als: ‘het stelt natuurlijk allemaal niet zo veel voor en het zal niet in een bundel verschijnen, maar dan heeft u een beetje een idee waar ik zoal over moet schrijven’.
Ach, en schreef hij zelf niet de regel: ‘ik wil mijn onvermogen zelf beleven’?
Vanmiddag wordt hij begraven in Groningen, en daar zullen ongetwijfeld veel collega’s bij zijn. Toen hij Dichter des Vaderlands zou worden, werd een aantal collega’s gevraagd een gedicht voor hem te schrijven voor in de NRC, die toen nog flink uitpakte met een spread. Ik was een daarvan. Ik was tenslotte ook een collega:
JE COLLEGA’S
Zij wilden het niet zijn, zeiden zij,
niet op die manier in ieder geval.
Jij bent nl. zo, zo, nou ja, zodanig
dat zij er wel alles van vinden,
maar zelf zijn, nee, dat dan weer niet,
nooit. Nu klonteren zij mopperend
samen rond de randgebieden
van het nieuws. Dragen zorg
voor het goed geolied blijven
van het mechaniek — en jij
staat daar, gevangen in de schijn-
werpers. De mitrailleurs wachten,
de pennen los, gehaaid opgesteld
rond het maaiveld, op een teken
dat geheid gaat komen.
Ruben van Gogh
Met z’n allen alleen april 6, 2010
Posted by rubenvangogh in Het Westland, Opera.1 comment so far
In m’n opera Vlammen – De Lier en de wereld, zit een koorstuk van tuinders dat als volgt begint:
Na de veiling hoop je dat er nog iets overschiet.
Je werkt als eigen baas, maar voor de bank ben je dat niet;
De bank die heeft je tuin en jou volledig in z’n macht,
Je bent een vrije jongen, maar je ploetert dag en nacht
als slaaf van de rente
als kweker van centen
als medeteler van een deel van ‘t financieel geheel
iets verderop in het lied zingt dan een vijftigtal tuinders:
Met z’n allen alleen, met z’n allen alleen
Enfin, meesterlijk en meeslepend op muziek gezet door Bob Zimmerman. Aangezien de tuinbouwsector in het Westland zwaar getroffen is door de crisis, was het een scène die nogal aankwam tijdens de uitvoeringen, zowel bij het publiek (tuinders) als bij de uitvoerenden (tuinders).
Vandaag werd mij verteld van een zestigjarige tuinder die al een half jaar ontslagen was, die samen met zijn vrouw in huilen was uitgebarsten tijdens dit koorstuk. Na dat weekend (en met zijn vrouw verder over deze scène napratend) heeft hij besloten naar zijn oude baas te stappen met de woorden: ‘Ik ga hier niet meer weg.’ Sindsdien werkt hij er weer.
Enfin. Men is bezig een enorm gelegenheids-tuinderskoor te formeren om dit koorstuk uit te voeren.
Ik hou u op de hoogte.
Welkom bij dichter/librettist Ruben van Gogh. Hier alles over de opera Nikola, nieuwe gedichten, projecten en optredens.
